۱۲ اصل کلی در مبارزه

Monday, November 05, 2007 2:08:00 PM

۱ـ یک مبارز به هیچ گروهی تعلق ندارد: گرچه او برای انجام هنرهای رزمی نهاد یا موسسه ای خاص دارد اماسعی می کند تا تکنیک هایی را از سایر سبک ها برداشت نموده و مجموعه ای مرکب برای خود ایجاد کند.

۲ـ یک جنگ جو باید ساده بگیرد: تکنیک های او باید بر مهارت های کلی حرکتی وابسته باشد. اگر حرکتی بد و پیچیده انجام شود شکست حتمی است. تکنیک های ساده که سریع تر و تند تر اجرا می شود او را زنده نگه می دارد.

۳ـ مبارزی که خوب تمرین می کند بهتر می جنگد: هرچه با تلاشی بیشتر به تمرین بپردازید مبارزه ای ساده تر خواهید داشت. تمرین زیاد تنها با تمرین واقعی در صحنه های برخورد واقعی حاصل می شود و به قول معروف نابرده رنج گنج میسر نمی شود پس هر وقت که خسته شدی فوری تمرین رو ول نکنید.

۴ـ یک مبارزه در لباسی تمرین می کند که با همان نیز مبارزه واقعی دارد: او باید با لباسی تمرین که می بایست در طی یک مبارزه واقعی پوشیده باشد چه ان لباس لباس کار باشد جین باشد یا لباس خانه باشد تفاوتی ندارد. اگر عضو تیم است باید با تمام ابزار لازم که در ماموریت حمل می کند تمرین کند.

۵ ـ یک مبارز باید دارای وضعیت روحی مثبتی باشد: او با این شعارها اشناست گفته هایی که این موضوع را القا می کند که همتای او هرگز تسلیم نمی شود. هر که شهامت دارد پیروز است.

۶ ـ یک مبارز انعطاف پذیر است: در تمرین و مبارزه او هرگز فقط کاری را که دلش می خواهد انجام نمی دهد بلکه خود را با محیط و تغیرات مبارزه وقف میدهد.

۷ـ یک مبارز همه چیز را ارزیابی می کند: او همواره تکنیک ها و تاکتیک های خود را می سنجد و مسایل را زیر سوال می برد و به دنبال راه هایی می گردد تا اطلاعات خود را افزایش دهد. او هرگز نمی گوید این راه تنها راه چاره است.

۸ ـ یک مبارز وضعیت فیزیکی خود را به خوبی حفظ می کند: اگر چه عقل او نخستین سلاح وی محسوب می شود ولی با این وجود می داند که حفظ ترکیب و تناسب اندام به او کمک خواهد کرد که تکنیکهای خود را به موقع اجرا کند. اعتماد به نفس خود را افزایش دهد و نیروی تبحر خود را تقویت نماید.

۹ـ یک مبارز یک حرفه ای ارام و موقر است: او ساده باقی می ماند. به خود نمی نازد. او صرفا به مبارزه به عنوان بخشی ضروری در شغل خود می نگرد و در سطح غیر حرفه ای به این مبارزه به چشم یک تمرین و یک ورزش و یک هنر رزم می نگرد و امید آن دارد که در زندگی روزمره هرگز نخواهد از آن استفاده ابزاری نماید.

۱۰ـ یک مبارز هرگز تعلیمات خود را متوقف نمی کند: او همیشه درپی یافتن روش ها و تکنیک های برتر است حتی اگر هزینه ای را نیز متحمل شود. شاید امکان برخورد در نوع شغل یا زندگی خصوصی وی وجود داشته باشد در هر حال او باید مثل یک اسفنج باشد و هر طرح خوب اموزشی را جذب کند. اما به قول یه استادی بسیاری در فکر پیروزی هستند اما تنها تعداد بسیاری معدودی میل به اماده سازی خود برای پیروزی دارند.

۱۱ ـ یک مبارز هرگز فراموش نمی کند که همیشه یک شاگرد است: اگر یک تکنیک را از فردی آموخت او را به اسم مربی می شناسد و احترامش را تا ابد نگاه می دارد حتی اگر روزی از او فراتر رفته و از او سبقت گرفته باشد که اگر غیر از این باشد اصل مبارزه را فراموش نموده و باید از ابتدا درسش را شروع نماید.

۱۲ ـ یک مبارز هرگز در پایان مبارزه بدون تشکر از حریفش صحنه را ترک نمی کند: او به خوبی می داند که اگر پیروز شده باشد با استفاده از نیرو و توان حریفش او را شکست داده و به پیروزی رسیده و اگر با شکست مبارزه را به انتها رسانیده باشد به خوبی واقف است که حریفش از او قدرتمندتر بوده و بیش از او به تمرین پرداخته است و بدین ترتیب او را به مبارزات بعدی فراخوانده تا با تمرین بیشتر در آینده ای که خود بوجود خواهد آورد بتواند باز هم با او دست و پنجه نرم کند و خود را محک بزند!!!! ؟ ؟ ؟ . . . ..... . . . . . و این تنها تفاوت ورزش شرق و غرب است که غرب هرگز آن را درک نخواهد کرد و به چنین روحیه ای دست نخواهد یافت مگر آن که معنویاتی که در شرق در هر سرزمینی به نام هر دین و مذهبی (که آن ها را به خدا می رساند) از آن در مبارزات استفاده می شود را درک نموده و از آن بهره برد!!!!!!.

کاراته کا

۱۲ اصل کلی در مبارزه